प्रिस्टस्

तुझ्या पायांतून खेडींच्या खेडी ओस पडावी

तसे हे प्रिस्टस्
एका संध्याकाळी बाहेर जमले पठारावर 

मोकळ्या आकाशांत एखादा तारा उगवेल 

म्हणून पाहण्यासाठीं.
ह्यांच्या डोळ्यांना नाहीत खांचा कीं 

कुठल्याही पाण्याचे अज्ञात तळ..... 

घरटें चुकलेल्या पाखरासारखे उन्मळून 

येतात वेळी अवेळी.
ह्यांच्या शरीराच्या छिद्रांतून
आरपार शिरत असतात घटांचे 

त्रिस्तव्याकुळ नाद.
तेव्हां चपापून पाहूं लागतात है, चौफेर, 

महाशून्यांत....
कुठें दिसतें का म्हणून देवाने घडविलेले 

एखादें हृदय, कर्मानें बांधलेले एखादें घर, 

नाहीतर रक्तमांसाच्या संभोगाला उगवणारें 

शिल्पउदास व्याकुळतेचें एखादें फूल....