झाडांच्या अंगव्याकुळ डोहांतील वार्ता.
वार्ता माझ्या पापाची.
जसें माझ्या आयुष्यांतून उठून गेलें
कुण्या मुग्ध मायाळू देहाचें मरण...
ऊर्मिले, माझ्यापुरतें आणि ईश्वरासाठीं तुझें हंसगीत.
उध्वस्त फुलांच्या परागांतून यावेत
सोनेरी पावसाचे
अनोळखी संदेश....
जसे जीविताच्या व्यामोहांत समुद्र आणि
त्याचें दीर्घदुःखी पाणी.
डोळ्यांच्या पाताळांत चंद्रदुःखानें पसरावें
काजळ ; तशी ही सायंकाळ.
सांपडत नाहीं मन माझें, उभ्या शरीराला
साद घालीत अंधार पुढे येतो आहे
जशी पाण्यावर तरंगणारी निःशब्द
एकाकी कमळें ...
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा