मी अशांत सावलीनें चालणारा
भावसंमोहन जळत आहे माझें
मावळतीच्या निवान्त क्षितिजावर....
दुःखाचें अभिजात शिल्प उभारशील का
पारदर्शक मरणांत....
सायंकाळ येते तुझ्या उदास
दुःखासारखी
दोन देहांचा एक आकार घेऊन आपण
चालूं लागतों.... भयाण इमारतींच्या
भावगर्भांत....
उगीचच वाटत असते तुलाहि आणि मलाहि,
पाय ठेवूं तेवढी भूमि घसरून पडेल....
तरीहि वाट हात जोडून उभी असते.
हवी असते वाऱ्यालाहि इतक्यांत अंगाई
म्हणून मांडतों मीही ; कमळांच्या पानांवर
टिंबांचा खेळ....
तुला निजविण्यासाठीं सांगितलेली एक कथा....
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा