आषाढांतील भर्जरी मेघांसारखे पूर्ण ऐहिक डोळे
घेऊन तूं आलीस; नेस्तनाबूत झालेल्या या साथीच्या गांवांत.
विश्वरचनेंतील बर्फाचा शुभ्र पहाडी अहंकार
या गांवांत आणून सोडलेला....
जशा अनेक बाबी किंवा अरण्यांतील निर्मनुष्यतेच्या
पारावर पडलेलीं हजारों फुलें...
हजारों फुलें तशीं हजारों घरें या अनामिकांच्या प्रदेशांत
तुझा घोडा तूं मोकळा सोडलास
शिशिराच्या निर्विघ्न कुरणांत....
तो मध्येच दिपून पाहतो, एका नसलेल्या ध्रुवाच्या
दिशेत झिजणाऱ्या तुझ्या देहास.
तुला वाटतात तितके सोपे नसतात तुझे अश्रू
पाण्याच्या सलील संभ्रमांत हलतात जखमी
ख्रिस्ताच्या घंटा रात्रंदिवस....
गांवावर सांचलेल्या बर्फातून अज्ञात निनादांची
महापर्वणी जाऊं लागते.
तसें माझ्या झोळींत कांही नाही; जाण्यायेण्याच्या
चित्रलिपित झाडांचा एखादा संगमरवरी सांगाडा,
तोही चांदण्यांनी शोषून घेतलेला....
फक्त एवढेंच : निःशब्द भासांच्या कांठाला लटकलेलें
हें स्टेशन आणि संवेदनांच्या आवर्तना झुगारून
कोण्या मावळत्या संताला तूं दिलेलें
एकाकी आलिंगन.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा