निनाद

तुझी भीति वाटावी तसें पारिजाताचें झाड
निनादानें फुलें सोडून जाणारें. 

मनाच्या भिंतीआडून कुणीतरी गाणारें 

जवळ येऊ नये म्हणून रात्रीचा प्रपंच... 

झोपाळ्यावर झोके घ्यावे म्हणजे 

नीजही येऊ लागते
पण मोडत नाही बुबुळांच्या शुभ्रतेंत 

रुतलेला चंद्र....

कावळ्यांचा रंग

कुणी आपुलें म्हणेना 
कुणी बिलगेना गळां
कंठ दाटतांना झाला
रंग कावळ्यांचा काळा.

नसानसांतून वाहे
फणा उगारून साप. 

दूर सावल्यांचा घोळ 

माझें नाचवितो पाप.

रात्र आंधळ्या कौलांची 

कुणी आढ्याला बांधली
चंद्र पडला मरून 

इथें पहाडाच्या खालीं.

दुःख घराला आलें

अंधार असा घनभारी 

चंद्रांतुन चंद्र बुडाले
स्मरणाचा उत्सव जागुन
जणुं दुःख घराला आलें.

दाराशीं मी बसलेला 

दुःखावर डोळे पसरुन
क्षितिज जसें धरणीला
श्वासांनी धरतें उचलुन...

विश्रब्ध किनारे दूर
जाऊन कुठे मिळताती
जणुं हृदयामागुन माझ्या 

झाडांची पाने गळती....

नाहींच कुणी अपुलें रे 

प्राणांवर नभ धरणारें
दिक्काल धुक्याच्या वेळीं
हृदयाला स्पंदविणारें....

कलश

सांज-घनांच्या मिटल्या ओळी 

मिटले माझे नयन निळे 

शिरिष फुलांच्या शय्येवरतीं 

क्षितिजावरचें रान जळे

तळ्यांची ही फुटकी ओंजळ 

जोग असा का हा विटका ? 

उंच उडाली धूळ म्हणोनी 

क्षणांत झालों मी बुटका...

दुःखाचें बन उधळित सुटला 

मातीवरचा घन वारा

घरांत माझ्या ओघळल्या मग

अधरविणेच्या मधुधारा

इथें बांधिले घरकुल कोणी 

अंधाराला भ्रांत पडे

तीरावरच्या रेतीपाशीं

समुद्र हळवा आज रडे.

प्राक्तन ओढुन निजल्या गायी 

प्राण तुझे मग हंबरले 

इथें दिठीवर उमले पाणी 

कलश दुधाचे कुणीं भरले ?

चुड़ा

तुला पाहिलें मी नदीच्या किनारीं 

तुझे केस पाठीवरी मोकळे
इथें दाट छायांतुनी रंग गळतात 

या वृक्षमाळेंतले सावळे

तुझीं पावलें गे धुक्याच्या महालांत 

ना वाजलीं ना कधीं नादलीं 

निळागर्द भासे नभाचा किनारा 

न माझी मला अन् तुला सावली....

धराया विनाशास संदर्भ माझे 

जशा संगीतानें दिशा पेटल्या
तुझ्या सांद्र ओढाळ देहांत तुजला 

नदीच्या कळा कोणत्या भेटल्या.

मनावेगळी लाट व्यापे मनाला 

जसा डोंगरी चंद्र हा मावळे 

पुढें कां उभी तूं तुझें दुःख झरतें 

जसे संचिताचे ऋतू कोवळे...

अशी ओल जातां तुझ्या स्पंदनांतून 

आकांत माझ्या उरीं केवढा ! 

तमांतूनही मंद ताऱ्याप्रमाणें
दिसे कीं तुझ्या बिल्वरांचा चुडा....

संग

अंगोअंगीं पाजळले 
केशरांचे दिवे 
अंधारांत दिसे गांव 
तृष्णेकाठीं नवें.

पाय- मेंदीपाशीं गेले 

चांदण्यांचें बळ 

कुठें कुठें दुखूं लागे 

कस्तुरीची कळ.

देह ओवूं जाता जडे 

अंबराचा मणी
अजाणाचा संग माझा 

पांडुरंग धनी.

अर्थ

वाळूचीं घरकुलें मोडलेल्या शापांचें शैशव ; 
विस्मयाच्या उत्कंठेचें वरदान घेऊन
उभें असतें तुझ्या डोळ्यांच्या 
किनाऱ्यावर.
दुथडी भरून वाहत असतें तुझें मातीचें घर 
कसल्याशा आवेंशाच्या उन्मेषपूर्ण 

उल्हासांत.
काठाकाठानें चालावें तरीही पाय भिजतात.... 

विखुरलेल्या शब्दांचे अर्थ मी गोळा करून 

आणले असतात....