संधिप्रकाशांतिल रेषेवर स्तब्ध थांबली गुरें
घाटापासुन घाट तुटे की अरण्य हृदयी भरे....
गांवगांव रस्त्यांत ढळे अन् तशा तन्मयी वाटा
एकाकी प्राणांच्या उठती लाटांवरती लाटा....
या दुःखाचा कलश सावरे तुझ्या कटीची आण
कीं हातानें हळु स्पर्शावे मीच आपुले प्राण....
उभ्या घनांच्या शिखरांमध्ये तुटे जशी चांदणी
मळवट भरल्या केसांवरचें फूल तसें साजणी
संध्याकाळी मुका उभा मी मला सतीचा शाप
कुठें पाहतो ? अस्थावरती सरसर चढती साप....
