ही चंद्र- उदयिनी वेळा घननीळ कांठ मेघांचे भरतीच्या क्षितिजावरुनी
घर दूर जसें सजणाचें....
तूं उभी अधोमुख येथें निद्रेचा उधळुन जोग गर्भात धरित्रीच्याही
ये जशी फुलांना जाग....
बहरांत दुःख अनवाणी
कीं पैलथडीची रात.... माझाच स्पर्श सर्पाचा अमृतमय माझे हात....
अंधार कडे घेऊन हें कोण रडाया आलें ?
दृष्टींत अरण्यामधलें मातीचें चंदन ओलें....
तरि तुझ्या कुशीचा रंग शरिरावर माझ्या उमटे
कीं चित्र अभंगामधला भगवंत स्मृतीवर दाटे....
चांफ्याच्या झाडापाशीं
अंधार जसा गांधार निनादत येतो. माहेर निळें कोणाचें....
चोळींत दुधाचा थेंब जसा तळमळतो.
माहेर तुला नसतांना
ओटींत तुझ्या मी कसा भरावा वारा
दुःखाचा जन्म घरा ये
आभाळ सोडतां घुंगुर बनतो तारा....
वैराण दिशांचा जोग
चांदणें नदीच्या पाण्यावर निजलेलें
तव हात उडोनी जाती
जे ओल फुटाया तूंच स्तनांवर धरले....
शिल्पान्त खंड स्मरणाचा
निःसंग जोडिशी क्षितिज कशाला भगवें हें जरी मिटे प्राणानें
सान्तांतुन अवघें अस्त घेऊनी उगवे ....
