कविता लेबल असलेली पोस्ट दाखवित आहे. सर्व पोस्ट्‍स दर्शवा
कविता लेबल असलेली पोस्ट दाखवित आहे. सर्व पोस्ट्‍स दर्शवा

 *😁 खळखळून हसा - "व. पु. ...एक विनोदी कविता..."* 😁


लग्नापूर्वीचे तें गुलाबी दिवस

लग्नानंतर मात्र राहत नाही,

एकदा लग्न लावून दिलं की

देवसुद्धा खाली पाहत नाही. 🤗


मग लग्नापूर्वीचा तो हुशार नवरा,

तिला भलताच चक्रम वाटायला लागतो.. 😉

आणि हळुहळू तिच्या चेह-यावरचा

प्रेमळ मुखवटा फाटायला लागतो.


आपला नवरा बैल आहे,

असं प्रत्येक बाईला वाटत असतं..

त्याच्या त-हेवाईक वागण्याचं दुःख

तिच्या मनात दाटत असतं 🙃


त्याचा तो गबाळा अवतार..

तिला नीट्नेटकं राहयचं असतं.

तिला चार दिवस सासूचे.. 😊

तर त्याला स्पोर्ट्स चॅनल पाहायचं असतं.


लहान मोठ्या चाकाचा हा संसाराचा रथ

पळत कसला, रांगत असतो,

कोण म्हणतो लग्नाच्या गाठी

देव स्वर्गात बांधत असतो. 😜


ती थोडी तरी त्याच्यासारखी वागेल,

असं प्रत्यक्षात घडत नाही. 😃

त्याच्या स्वप्नाचे पंख लावून,

ती त्याच्या आकाशात उडत नाही.


तो गच्चीत तिला घेऊन जातो,

इंद्रधनुष्यावर चालायला..

ती सोबत पापड कुरड़या घेते,

गच्चीत वाळत घालायला.😀


त्याच्या डोळ्यात क्षितिजावरची

लखलखती शुक्राची चांदणी असते,

हिच्या डोक्यात गोडा मसाला

आणि वर्षभराची भाजणी असते.😄


आपली बायको म्हैस आहे,

असं हा रेडा सगळ्यांना सांगत बसतो 😃


कोण म्हणतो लग्नाच्या गाठी

देव स्वर्गात बांधत असतो.


*-व. पु. काळे*


😃

 पहाटेच जाग आली 

कोणी टकटक करीत होते,🤛🏼

दार उघडून पाहिले बाहेर 

तर कुणीच उभे नव्हते...🤔


आवाजाच्या दिशेने बघताच 

खिडकीवर दिसला एक पक्षी,🐥

चोचीने टकटक करीत तावदानावर 

उमटवीत होता नक्षी...🐧


"का रे बाबा?" विचारले तर म्हणाला,

"भाड्याने मिळेल का एखादे झाड 🌳

घरटे बांधण्यासाठी?,

एकटा कुठेही कसाही राहिलो असतो 

पण जागा हवी 

पिल्लांसाठी...🐣


 

तुमच्या भाऊबंदांनी लुटले 

आमचे रान केले निर्वासित,🤯

बेघर झालोच दाण्यापाण्यासाठी 

असतो आता फिरस्तित...


वर पुण्यं म्हणून ठेवतात गच्चीत 

थोडे दाणे अन पाणी,🍲🫙

पण निवाऱ्याचे काय? 

हे लक्षात घेतच नाही कुणी...


पोटाला हवेच, खातो ती भिक 

अन नेतो थोडे घरी,🦜

खायला तर हवच, 

जरी डोक्यावर छप्पर नसले तरी...🐦


कधीकधी वाटते  करावी आत्महत्या🦉

बसुन विजेच्या तारेवर,

किंवा द्यावा जीव लोटून 

त्या उंच मोबाईल टाॅवरवर...🦇


 

जसे मग आत्महत्ये नंतर 

सरकार काही देते शेतक-याला,🦩

तसेच मिळेल का एखादं झाड 

माझ्या पिल्लांना तरी आस-याला"🕊️


ऐकून मी चक्रावलो, खरचं 

एवढा विचार मी नव्हता केला,🦃

जंगलतोडीत त्यांच्या घरांचा 

विचार कुठेच नाही झाला...🦤


मी हात जोडून म्हटले, 

"त्यांच्या वतीने मी तुझी माफी मागतो,🦢

पण आत्महत्या करू नको 

खरचं मनापासुन सांगतो...🦚


तोपर्यंत कुंडीतल्या रोपावर 

बांध वनरुम किचन खोपा,🐓

अडचण होईल पण आत्ता तरी 

एवढाच उपाय आहे सोपा..."🦅


तो म्हणाला, "खुप उपकार होतील, 

पण भाडे कसे देणार?",🦆

"रोज त्रिकाळ मंजुळ गाणी ऐकव, 

बाकी काही नाही मागणार..."🦜


तो म्हणाला, "मला तुम्ही भेटलात 

पण बाकी नातलगांच काय?,🦋

त्यांना पण घरट्यासाठी जागा हवी, 

कुठे ठेवतील पाय...?"🐾


"अरे लावताहेत आता झाडे 

अन जगवतात आता कुणी कुणी,🐸

बदलतेय चित्र हळू हळू, त्यांना सांग 

आत्महत्या करू नका कुणी..."🙈


ऐकुन तो पक्षी उडाला 

काड्या जमवायला घरट्यासाठी,🌿

अन मी पण मोबाइल उचलला 

तुम्हा सगळ्यांना हे सांगण्यासाठी...🙊


त्याची खिडकीवरची टकटक 

माझ्या मनाचे उघडले कवाड,⛩️

वाचुन तुम्ही पण लावाल ना 

कुंडीत वा अंगणात एकतरी झाड...🌱


*निदान एक तरी झाड !*🌴


  🌳🌳 🌳🌳🌳

बर्फाच्या कविता

एका अमरत्वाच्या संथपणानें ओघळणारा बर्फाचा पाऊस चिरनिद्रेतील माझ्या प्राक्तनाचे रंग बांधणारा बर्फाचा 
पाऊस. व्योमव्याकुळ अंधारातुन भुरभुरणारा बर्फाचा 
नाद; गात्रागात्रांच्या हांकेवर जमलेले बर्फ-शिल्पाचे मंद अविनाशी स्तूप....
अंधाराच्या प्राणगन सुगंधावर कोसळणारी बर्फाच्या 
थडग्यांची आरास. त्वचेच्या मेण्यांतून उतरणाऱ्या 
चरणांवर वितळणारीं हिमवर्ण शिशिराचीं फुलें.... 
तुझ्या कुशींतील अक्षम्य स्तनांवरून वाहणारे 
चंद्र-वाऱ्यांतील बर्फाचे पराग....
बर्फाच्या मरणकालीन समाधीवरून उजळणारे 
शब्दभांगाराचें दीप ; जशी माझ्या इंद्रियांच्या पार 
वसलेली अर्थसगुणाची नगरी....
अंधाराच्या नशिबांतून सरकणारी बर्फ-उत्सवाची 
यात्रा, जसे तुझ्या पाठीवर ओळीने रचलेले 
प्रकाशाचे मणी....


वाऱ्यालाही जागा मिळू नये अशी बंद खोली. 
बाहेर हिमाचीं वादळें घोंगावूं लागलीं आहेत. 
माझ्या रक्तांतील हाडांचें पाणी होऊन मस्तकाच्या 
दिशेनें वाहतें, असें हें दुःखाचें प्रगाढ चिंतन किंवा


अंधाराच्या पृष्ठभागावर उमटणाऱ्या बर्फाच्या सकंप रेषा
डोळ्यांच्या मागील अंधारांतून येणारें हें वादळ; 
एखाद्या महायात्रेसारखें झाडांना झोंबूं पाहतें, 
जसें या निषिद्ध रात्रीं माझ्या दाराशीं कोणी 
टांगा घेऊन आलें आहे......
वारा येऊंच शकणार नाही या खोलीच्या बंद दाराशीं. पायाखालची फरशी किती थंडगार ! जसें मीच बसून 
असावें माझ्या प्रेताशीं.... या बेवारशी डोळ्यांना 
असेंच सोडून जावें या पुस्तकांच्या सांगातीं; तसें यांचें 
पुढें कोण आहे ? मी जसा बर्फातून आलों तसाच 
बर्फातून जाईन ; रात्रीच्या शेवटच्या प्रहरांतील 
रहदारीसारखा.


दाराच्या एका विदग्ध फेरींत मी अडकलों. 
मावळत्या सूर्याच्या उदासीन किरणांत वितळणाऱ्या 
कुंतीच्या अपरंपार श्वासांसारखी माझ्या पाठीशीं 
येऊन उभी राहिलीस.
बाहेर बर्फाचा पाऊस पडतो आहे. रक्तांतून जाणारे 
अश्रू आणि शिशिरांतील अनिकेत पांखरें 
तुझ्या अस्थींना बिलगतात; मेघांच्या संधिप्रकाशांतील डोळे आणि पर्वतांच्या कांठाशीं थांबलेली रक्तवर्ण 
सायंकाळ....
बर्फाचा पाऊस पडतो आहे; जशी नियतीच्या शब्दांतून 
गळणारी अर्थाची धूळ.... मंत्रांनी भारलेल्या या
खोलीच्या दिशा आणि पाण्याच्या तळांत निजलेले 
घाटांचे ध्वनी.

अंधाराच्या साह्यानें मी जातो आहे : स्मरणांतून 
उमलणाऱ्या आठवणींसारखा. बर्फाचा पाऊस 
पडतो आहे; जसें माझेंच दुःख सचित्र झालेलें..... 
या कोसळल्या दीपमाळेला टेकून तूं तसेंच उभे 
असावेंस, निदान चंद्रमासांतील स्तनांचीं फुलं होईस्तों....

ऊर्मिले च्या कविता

डोळ्यांमधला एक आरसा स्पर्शनि घे आकाश 
मंद जांभळ्या तारेवरती झंकृत हो अवकाश 
सागरवेळा सांज-मठांची सनई ऐकुन घेती 
मुक्या तिरावर पाण्यामधली रंगित पडते रेती.... 
दृष्टीपासुन सजूं लागती मावळतीचीं किरणें
दुःख आपुल्या मिठींत हंसतें जशीं उन्हांचीं वळणे. 
झाडांवरचा मोहर गळतो देह उधळला गेला 
स्मरणयुगांच्या पुढे राहिली दुःखसावळी मिथिला. 
उरीं भरावी किती सघनता जळांत गळती तारे 
कुठून येती इतके हलके तरंग भरले वारे....


या हातानें स्तन गोंदुन घे लाव मंदिरीं दिवा 
फूल होउनी अंधाराचे गळुन पडे काजवा .... 
तूं मरणावर मग रेखावें प्राक्तनगंधी मोती 
कीं डोहांवर किणकिणते गे शतजन्मांची भीती.... 
असुन तुझा मी तुझी दूरता.... तुला झाकितो काल 
सांग ऊर्मिले, कुणी बांधिले नयनीं चंद्रमहाल ? 
रंग उदा की उभा उदासिन महामेघ क्षितिजांत 
पायाखाली वाळवंट मग उगवत ये निमिषांत.... 
लाव मंदिरीं दिवा परंतु सोड स्तनांची माया 
मरणावांचुन आज सजविली मीच आपुली काया....

प्रिस्टस्

तुझ्या पायांतून खेडींच्या खेडी ओस पडावी
तसे हे प्रिस्टस्
एका संध्याकाळी बाहेर जमले पठारावर 
मोकळ्या आकाशांत एखादा तारा उगवेल 
म्हणून पाहण्यासाठीं.
ह्यांच्या डोळ्यांना नाहीत खांचा कीं 
कुठल्याही पाण्याचे अज्ञात तळ..... 
घरटें चुकलेल्या पाखरासारखे उन्मळून 
येतात वेळी अवेळी.
ह्यांच्या शरीराच्या छिद्रांतून
आरपार शिरत असतात घटांचे 
त्रिस्तव्याकुळ नाद.
तेव्हां चपापून पाहूं लागतात है, चौफेर, 
महाशून्यांत....
कुठें दिसतें का म्हणून देवाने घडविलेले 
एखादें हृदय, कर्मानें बांधलेले एखादें घर, 
नाहीतर रक्तमांसाच्या संभोगाला उगवणारें 
शिल्पउदास व्याकुळतेचें एखादें फूल....

वार्ड नं. ६ : आर्थोपिडिक्स

 

गीता रॉयच्या आवाजांतील चाकूचें रेशमी 
झळझळतें पातें ;
असंख्य हाकांच्या आर्तपणाचें अंतःकरणावर 
भुरभुरणारें जावळ
या विझत्या डोळ्यासमोर प्रतिबिंबांना 
तोलून धरणारी केरळी नर्स
तिच्या डोळ्यांत एका क्षणांत दिसतात 
कन्याकुमारीच्या रंगीत सूर्याचे उदयास्त.... 
आमच्या उजव्या पायाची दोन हाडें 
मोडली आहेत.

निव्वळ शारीरिक दुःखाच्या अप्रतिम कळा 
दुष्मनांच्या वाट्याला जाऊं नयेत
म्हणून आम्ही घेतल्या
द्यावेंसें वाटतें या यातनांच्या वैकुंठांत
केरळीं माडांना आलिंगन
कळांचा सर्वस्पर्शी ऑर्केस्ट्रा मेंदूच्या कांचेवर
इन्ग्रिड बर्गमनची आसवांत वाहणारी
प्रतिमा रचून जातो;
उजव्या पायाची दोन हाडे मोडली आहेत आणि
खोलीच्या दाराशीं बावीस सप्टेंबरच्या विसराळू 
संध्येचें बोट धरून केरळी नर्स
तिच्या स्तनांचें मीनाक्षी मंदिर रक्तांतून 
चकाकणारें....
राSSमS-S-S राम-S-S

यह वही दर है जहां आबरू नही जाती....
घोड्यांचा प्रचंड कळप अंधारावर धावून
गेला....
तशा सरकल्या सर्व इमारती.
असा पाऊस कधीं पडला नहता....
दुःखवादी तुझी अभिजात आठवण अंगावर ओव्हरकोट 
घालून स्मशानाकडे जाणारी....

सांज

सांज घराला आली
विश्वाची हलवित काया
मांडीवर मी निजलेला
वर तुझी उदासिन माया.

सांज घराला आली 
रत्नांची गळती नगरें 
कौलांवर चढतिल आतां 
घनदाट तमाचीं शिखरें.

सांज घराला आली 
चरणांची जुळवित वेल 
तूं दीप उजळिले जेव्हां 
प्राणांत उगवलें फूल....

सांज घराला आली 
कुरणांतुन फिरल्या गायी
नक्षत्र मिसळले पाणी 
कंठांतच गोठुन जाई....

रंगास्त

कलंडत्या सूर्याचीं रंगदर्शनें नाहींत
समुद्र नाहींत आणि लाटांचे 
आवाजहि नाहींत.
नारायणीचा विदेही मृत्यू :
त्या रात्रीं झाडांना सोडून जाणाऱ्या
अविनाशी फुलांची झड .... 
झडीच्या विलापांत थडीला
लागलेलीं शिवालयें ....
कित्येक वर्षांपूर्वीच्या श्रावणानें तिच्या
गळ्यांत गोंदलेल्या तुलसी रामायणाच्या
प्रतिमा....
दृष्टीला अतीव कारुण्यानें आंधळे
करणारें धुके पसरत असावें
गाभाऱ्यांत ....
अशा दिशा हरवतात आणि अशा
दिशा उगवतात.
मनाचे सर्व आभास, दुखाच्या एवढ्या
समर्थ वैभवांतही असतात
पराधीन, पोरके आणि सर्वस्वी
अनाथ.

स्मृतिगंध

तूं उदास मी उदास मेघही उदासले 
स्मृतींतले विदग्ध नाद पैंजणांत सांडले

तुझ्या तनूंत चंद्रशिल्प सांजली निळीं जळें 
जसा समुद्र आंधळा नि सूर्य दूर मावळे....

मंद मंद वाहते दिव्यांतली अनंतता 
तुझ्या सुखांस गंधवीत लोचनीं निजे कथा....

अंगणांत ये सजून मृत्यु रोज एकला 
पावसाळिं ये जसा नदीस पूर सावळा....

कुठें धुक्यांत चाललीस गर्दलें नभावरी 
विश्वमंदल्या दिठींत रात्र थांबली जरी....

आसवांत पापणी

सावल्या विसावल्या नि 
विश्वतेज मावळे
आरतींत नादतील
सजल सांध्य देउळें

सांद्र रंग, सूर संथ
क्षितिज स्फुंदतें अबोल
मूक वर्तुळांत शब्द-
शून्य हा विराट गोल !

गगन हें कुठें सरे नि
रंग हा कसा निळा
दूर पाहतो उदास
संथ भास एकला

मी इथें व्यथालयांत
दुःख सांगतों तुला
घे मला कुशींत आज
पावलांत श्रृंखला !

संपणार ना कधींहि
रात्र घोर पापिणी
ओंजळींत हीं फुलें नि
आसवांत पापणी!

फूल

हिममंद कणांचा खांब 
जसें प्रतिबिंब 
जडावें नयनीं,
मेघांवरचा रंग मालवुन 
दूर निघाले कोणी....

दूर निघाले कोणी, अवघें—
- दुःखच नेत्रीं जडलें 
अंबर वरती विरलें
सांज - विसरल्या रात्रींपाशी
प्राणच मदिरा प्याले....

प्राणच मदिरा प्याले, नुरला -
दूर नदीचा पूल
भूलच सगळी भूल
धुळित हरवला चंद्र कुणाचा
धूळच झाली फूल....

ऊर्मिला

त्या दाट लांब केसांचा 
वाऱ्यावर उडतो साज
दुःखांत अंबरें झुलती
कीं अंग झाकते लाज....

तरि हळू हळू येते ही
संध्येची चाहुल देवा
लांबती उदासिन क्षितिजें
पाण्यांत थांबल्या नावा....

देहास आठवे स्पर्श 
तूं दिला कोणत्या प्रहरीं 
कीं धुकें दाटलें होतें
या दग्ध पुरातन शहरी ....

सुख असें कळींतुन फुलतें 
व्यापतो वृक्ष आभाळ 
छायाच कशा दिसती मग 
आपुल्यापरी खडकाळ

आटले सरोवर जेथें
का मोर लागतो नाचूं ? 
तूं सोड ऊर्मिले आतां
डोळ्यांत बांधिला राघू....

चिमणी

मावळत्या संधिप्रकाशांत मी शून्यपणें 
बसून आहें.
मागचें आणि पलीकडचें मला 
कांहीच दिसत नाहीं,
शेवटच्या कांही क्षणांसारखे स्मृतीचे 
दिवे अंधुक झाले आहेत.
उंदरांनी कुरतडलेल्या कवितांचे कागद 
माझ्या उशाखाली आहेत.
माझी एकच इच्छा आहे आतां ; 
तुझ्या विटलेल्या पदराच्या ओबडधोबड 
धाग्यांनी एक चित्र विणावें
आणि रंगीत तावदानांच्या कांचांना फोडून 
येणाऱ्या चिमणीच्या धक्क्यानें, गर्द शाईचा 
निळा सागर त्यावर कलंडून जावा....

वार्ता

झाडांच्या अंगव्याकुळ डोहांतील वार्ता. 
वार्ता माझ्या पापाची.
जसें माझ्या आयुष्यांतून उठून गेलें
कुण्या मुग्ध मायाळू देहाचें मरण...
ऊर्मिले, माझ्यापुरतें आणि ईश्वरासाठीं तुझें हंसगीत.
उध्वस्त फुलांच्या परागांतून यावेत
सोनेरी पावसाचे
अनोळखी संदेश....
जसे जीविताच्या व्यामोहांत समुद्र आणि
त्याचें दीर्घदुःखी पाणी.
डोळ्यांच्या पाताळांत चंद्रदुःखानें पसरावें 
काजळ ; तशी ही सायंकाळ.
सांपडत नाहीं मन माझें, उभ्या शरीराला 
साद घालीत अंधार पुढे येतो आहे 
जशी पाण्यावर तरंगणारी निःशब्द 
एकाकी कमळें ...

वाट

तूं येशील म्हणून मी वाट पाहतों आहे 
तीही अशा कातरवेळीं,  
उदाच्या नादलहरीसारख्या 
संधिप्रकाशांत....

माझी सर्व कंपनें इवल्याशा ओंजळींत 
जमा होतात.
अशा वेळीं वाटेकडे पाहणें,
सर्व आयुष्य पाठीशीं बांधून एका सूक्ष्म 
लकेरींत तरंगत जाणें;
जसें काळोखांतहि ऐकूं यावें दूरच्या 
झऱ्याचें वाहणें....
मी पाहतों झाडांकडे, पहाडांकडे, 
तूं येशील म्हणून अज्ञाताच्या पारावरती 
एक नसलेली पणती लावून देतों....

आणि आई नसलेल्या पोरासारखे हे माझे 
शहाणे डोळे, हलकेच सोडून देतों 
नदीच्या प्रवाहांत....

घोडे

मेणबत्तीच्या एकाकी प्रकाशांत तुटलेलीं 
ॲनी फ्रँकच्या डायरींतील अक्षरें. 
मरणाशीं समांतर आकाश कीं पुरांत 
बुडालेलें कॉन्व्हेंट
घोडे येतात तेव्हां आवाज नाहीं, 
जातात तेव्हां साज नाहीं
आतां ग्रंथसंभाराचें घर. कांहीं दिशा शून्य 
कांहीं सामान्य. मध्यरात्रींचा अंधार,
मधें एखादी आठवण, तसा वारा.
इन्ग्रिड बर्गमनचा पुतळा सर्व पाहतो आहे
माझें उरलेले आयुष्य....
घोडे येतात तेव्हां आवाज नाहीं,
जातात तेव्हां साज नाहीं.
प्रदीर्घ आजारानंतर कुठल्याशा प्रदेशांतून तूं येतेस
वाटेंत संगमरवरें तुटलेली, फुलें गळाली, झाडें
अभागी झाली.
माझ्या संमतीशिवाय कोण टाकून जातो झोळींत
त्यांना दिलासा देणारें दुःख
प्रारब्धवादी हिंवाळ्याच्या अंतराळांतून घोडे येतात तेव्हां 
साज नाहीं, जातात तेव्हां आवाज नाहीं.

घर

दुरून दिसतात अदृश्य सीमेसारख्या 
टेकड्यांच्या ओळी.
क्षितिजाच्या सहवासामुळे त्यांचाहि
रंग निळाच भासतो.
मधोमध लांबच लांब मैदान पसरलें 
आहे, मोकळे.
दक्षिणेकडील टोकावर बंगल्यांची आरास,
तिथून जरासें दूर, पायवाटेला, 
चर्चमधील सायंघंटेच्या अंतरावर 
तुझें घर उभे आहे;
मालकंसाच्या अवरोहांत उतरणाऱ्या
गांधारासारखें....
तुझ्या मुद्रेवरील संवेदनांच्या उदास
ओळी माझ्यापर्यंत येऊ लागतात,
तेव्हां डोळ्यांतील बाहुल्यांच्या ज्योतींसाठीं
मीहि क्षणभर स्थिरावतों
मावळता दिवस आणि सावल्यांचे प्रदेश 
सांधणाऱ्या संधिप्रकाशासारखा....

माणूस

घरांनीं आपलीं दारें बंद केलेलीं असतात, 
डोळ्यांना वेढून बसलेल्या अस्तित्वांच्या 
रांगाही निवून जातात.

वैराण आणि एकाकी आकाशाच्या 
पार्श्वभूमीवर संथपणानें हा जात असतो.... 
त्याच्या चेहऱ्यावर कदाचित् कमळांचीं 
सरोवरें उगवली असतील....

परंतु इतक्या लांबून तीं दिसत नाहींत. 
त्याच्या पावलागणिक माझ्या गीतांचीं 
शक्लें होऊन रस्तोरस्तीं सुरांचीं

कारंजी उडतात, आणि तुझ्या-माझ्यापासून 
निघालेला हा दुःखाचा काळोख, केवळ 
त्याच्या निसटत्या स्पर्शानंहि पैंजणासारखा 
रुणझुणत वाहूं लागतो....

इन्ग्रिड बर्गमन्

आषाढांतील भर्जरी मेघांसारखे पूर्ण ऐहिक डोळे 
घेऊन तूं आलीस; नेस्तनाबूत झालेल्या या साथीच्या गांवांत.
विश्वरचनेंतील बर्फाचा शुभ्र पहाडी अहंकार 
या गांवांत आणून सोडलेला....
जशा अनेक बाबी किंवा अरण्यांतील निर्मनुष्यतेच्या
पारावर पडलेलीं हजारों फुलें...
हजारों फुलें तशीं हजारों घरें या अनामिकांच्या प्रदेशांत 
तुझा घोडा तूं मोकळा सोडलास
शिशिराच्या निर्विघ्न कुरणांत....
तो मध्येच दिपून पाहतो, एका नसलेल्या ध्रुवाच्या
दिशेत झिजणाऱ्या तुझ्या देहास.
तुला वाटतात तितके सोपे नसतात तुझे अश्रू
पाण्याच्या सलील संभ्रमांत हलतात जखमी 
ख्रिस्ताच्या घंटा रात्रंदिवस....
गांवावर सांचलेल्या बर्फातून अज्ञात निनादांची 
महापर्वणी जाऊं लागते.
तसें माझ्या झोळींत कांही नाही; जाण्यायेण्याच्या
चित्रलिपित झाडांचा एखादा संगमरवरी सांगाडा, 
तोही चांदण्यांनी शोषून घेतलेला....
फक्त एवढेंच : निःशब्द भासांच्या कांठाला लटकलेलें 
हें स्टेशन आणि संवेदनांच्या आवर्तना झुगारून 
कोण्या मावळत्या संताला तूं दिलेलें
एकाकी आलिंगन.

अंगाईपण

मी अशांत सावलीनें चालणारा
भावसंमोहन जळत आहे माझें 
मावळतीच्या निवान्त क्षितिजावर....
दुःखाचें अभिजात शिल्प उभारशील का
पारदर्शक मरणांत....

सायंकाळ येते तुझ्या उदास
दुःखासारखी
दोन देहांचा एक आकार घेऊन आपण 
चालूं लागतों.... भयाण इमारतींच्या 
भावगर्भांत....

उगीचच वाटत असते तुलाहि आणि मलाहि, 
पाय ठेवूं तेवढी भूमि घसरून पडेल.... 
तरीहि वाट हात जोडून उभी असते. 
हवी असते वाऱ्यालाहि इतक्यांत अंगाई
म्हणून मांडतों मीही ; कमळांच्या पानांवर 
टिंबांचा खेळ....
तुला निजविण्यासाठीं सांगितलेली एक कथा....