तुला पाहिलें मी नदीच्या किनारीं
तुझे केस पाठीवरी मोकळे
इथें दाट छायांतुनी रंग गळतात
इथें दाट छायांतुनी रंग गळतात
या वृक्षमाळेंतले सावळे
तुझीं पावलें गे धुक्याच्या महालांत
ना वाजलीं ना कधीं नादलीं
निळागर्द भासे नभाचा किनारा
न माझी मला अन् तुला सावली....
धराया विनाशास संदर्भ माझे
जशा संगीतानें दिशा पेटल्या
तुझ्या सांद्र ओढाळ देहांत तुजला
तुझ्या सांद्र ओढाळ देहांत तुजला
नदीच्या कळा कोणत्या भेटल्या.
मनावेगळी लाट व्यापे मनाला
जसा डोंगरी चंद्र हा मावळे
पुढें कां उभी तूं तुझें दुःख झरतें
जसे संचिताचे ऋतू कोवळे...
अशी ओल जातां तुझ्या स्पंदनांतून
आकांत माझ्या उरीं केवढा !
तमांतूनही मंद ताऱ्याप्रमाणें
दिसे कीं तुझ्या बिल्वरांचा चुडा....
दिसे कीं तुझ्या बिल्वरांचा चुडा....
