प्रकाश गळतो हळू हळू की चंद्र जसा उगवे
पाण्यावरती उमटत जाती अंधुक अंधुक दिवे....
दूर सनातन वृक्षांना ये हिरवट गंध मुका
दुःख- सुरांचा क्षितिजांपाशी मेघ दिसे परका....
हिमनगरांतिल बर्फ-धुळींचे उत्सव भरले नवे
धुक्यांत तुटल्या शिखरांवरती पक्ष्यांचेहि थवे ....
मंदिर-मंदिर पाणी.... पाणी शिल्प कुठें वितळे
दुःखाच्या तंद्रींतुन जैसें अमृत ठिबकत निळें.....
माझ्या हातुन मुठभर माती अवकाशावर पडे
घरांघरांना मरणफुलांची गंधित भूल जडे....
