या इथें, झाडांना उदासीन करणाऱ्या संधिप्रकाशांत
मी जेव्हां ईश्वरी करुणांचीं स्तोत्रे म्हणूं लागतों
मावळतीला, शेवटच्या किरणांची फुलें समुद्राच्या
दिशाहीन पाण्यांत बुडून जातात...कुठे जातात ?
क्षितिजाच्या अमूर्त बनांत पारिजाताचे वणवे
उत्कर्षानं पेटूं लागतात....
या इथें, शिल्प-गांधाराच्या शून्य नगरींत
मी जेव्हां अंतिम वासनांच्या प्रार्थना म्हणूं लागतों,
आत्मलीन पाचोळ्याच्या साक्षीनें;
-तेव्हां तुझ्या लोचनांतील अतर्क्य दुःखांतून,
-तेव्हां तुझ्या लोचनांतील अतर्क्य दुःखांतून,
चंद्रकालीन शिवालयांचीं बर्फाच्छादित शिखरें
प्रार्थनांच्या अंधारांत शिरत असतात.
