आकाश

गुंतवितां मिठी 
गर्द झाले श्वास, 
सुजलें आकाश 
पाठीवरी.

अशा रंगापाशीं 
मातीचें चांदणें, 
पल्याडचें जिणें 
जन्माआधीं.

ओळख

 मालविल्या सांज - दिव्यांची
तम-मार्गावरतीं खंत,
वृद्धेच्या ओवींमधला
उरिं दाटुन
ये भगवंत.

पानांच्या जाळींमधलें
वाऱ्याचें कुंडल डुलतें,
ओठांची मिथिला ल्याया
पदरांतुन नभ व्याकुळतें.

तुटलेली ओळख विणतां
प्राणांची फुटते वाणी,
पायांतुन माझ्या फिरतो
अवकाश निळा अनवाणी.

राघववेळ

 नभाला धरबंद नाहीं
तळहातावरील वळीव स्पर्शाचा.
उशालगतच्या गंधगार रात्रींत
गुरफटलेले क्षितिज दूर ढकललेंस
आणि बुडून गेलास...
विमुक्त, तरल, उदविलेल्या, श्यामल
टेकड्यांच्या ढगाळांत.
उरलेल्या स्पर्शाच्या ओळींत सजतांना
थिटीं पडलींत माझ्या प्रारब्धांतील अक्षरें !
अनाहूत अशा विलक्षण विश्वासानें,
तडकलींत माझीं घरकुलें,
शेंदरी देठांचे प्राजक्ती स्मशान
ओंजळींतून गळतांना !
तुझ्याच आघातानें कां टळून जात नाहीं
सुरंगी गात्रांना कुरतडणाऱ्या
राघववेळेचा प्रहर ?

सोन्याच्या मोहरा

सोन्याच्या मोहरा

गेलें उकरून घर,

नाहीं भिंतींना ओलावा ;

भर ओंजळीं चांदणें,

करूं पांचूचा गिलावा.

आण लिंबोणी सावल्या,

नाहीं आढ्याला छप्पर ;

वळचणीच्या धारांना

लावूं चंद्राची झालर.

पाय ओढत्या वाळूची

आण तेव्हांची टोपली;

कधीं खेळेल अंगणीं

तुझी - माझीच सावली ?

गेलें उकरून घर

जाऊं धुक्यांत माघारा,

कधीं पुरून ठेवल्या

आणूं सोन्याच्या मोहरा.

 *अति महत्वाच्या डायटिंग टिप्स-*

अशा गोष्टींपासून दूर राहा, ज्यामुळे तुम्ही जाड दिसता..🫣

*१. वजन काटा*

*२. आरसा*

*३.जुने फोटो*

आणि..

*४.हडकुळे मित्र..*

 एक जण पुण्यात हिंडताना जाम वैतागला होता.

त्याला एकाने विचारले "काय झालं?" 

तर म्हणतो 

"पुण्यातल्या लोकांचं एक काही धड नसतं"...

टिळक कर्वे रोडवर राहतात

कर्वे फडके रस्त्यावर राहतात

फडके लेले आळीत राहतात 

लेले सेनापती बापट रस्त्यावर राहतात

बापट दांडेकर पुलाजवळ राहतात

दांडेकर गोखले नगरला राहतात 

गोखले भांडारकर रोड वर राहतात

भांडारकर रानडे रस्त्यावर राहतात

रानडे केळकर रस्त्यावर राहतात

आणि केळकर टिळक रस्त्यावर राहतात.

अरे, आपापल्या गल्लीत रहा ना कुणीतरी..!

 नवाबी तहजीब विरुद्ध कानपुरी स्वभाव 

एक नवाब साहेब आपल्या भाच्याच्या लग्नासाठी लखनौहून कानपूरला आले.

गेल्या दोन दिवसांपासून नवाब साहेबांच्या लक्षात येत होते की रोज मेजवानीत त्यांना खायला फक्त अंडीच दिली जात होती… म्हणून तिसऱ्या दिवशी त्यांचा धीर सुटला आणि त्यांनी आपल्या मेहुण्याला विचारले –

.. साहेब, ही अंडी  त्यांच्या जागी ठीक आहेत, पण त्यांचे आई-वडील कुठे आहेत…?! … कृपया त्यांचीही ओळख करून द्या…!! ही लखनवी संस्कृती आहे.

मेहुणासुद्धा खरा कानपुरी होता. तो म्हणाला, "साहेब... तो अनाथ आहे."