ग्रीक पुराणांतील एकांतवासी श्रद्धांसारखी,
मस्तकाच्या धुळींत रथाची चाकें रुतलीं आहेत.
शिशिरांतील विझत्या वाऱ्याच्या प्रतिमा,
अंतःकरणावर धूर उजळत आहेत ; भूतकाळाच्या
तंद्रीत विसावलेल्या एखाद्या प्राचीन शहरासारख्या....
शेवटच्या बहरांत पारिजाताला यावीत
अर्धनग्न संभाराचीं कांहीं फुलें...तसेंच एखादें
झाड डुलतां-डुलतां करुणेच्या दिगंतपार लयींत
विलीन व्हावें ! माझ्या हातांना तळवे नाहींत आणि
तुझ्या पायांना वाटा नाहीत...
क्षितिजाच्या कडेकडेनें उगवणारा एकेक तारा
अंधाराच्या संभ्रमांत गळून पडतो; वैकुंठाच्या
दाराशीं निजलेल्या कैवल्यपूर्ण अस्तित्वांच्या
रांगाच जशा...
