स्मृतिगंध

तूं उदास मी उदास मेघही उदासले 
स्मृतींतले विदग्ध नाद पैंजणांत सांडले

तुझ्या तनूंत चंद्रशिल्प सांजली निळीं जळें 
जसा समुद्र आंधळा नि सूर्य दूर मावळे....

मंद मंद वाहते दिव्यांतली अनंतता 
तुझ्या सुखांस गंधवीत लोचनीं निजे कथा....

अंगणांत ये सजून मृत्यु रोज एकला 
पावसाळिं ये जसा नदीस पूर सावळा....

कुठें धुक्यांत चाललीस गर्दलें नभावरी 
विश्वमंदल्या दिठींत रात्र थांबली जरी....

आसवांत पापणी

सावल्या विसावल्या नि 
विश्वतेज मावळे
आरतींत नादतील
सजल सांध्य देउळें

सांद्र रंग, सूर संथ
क्षितिज स्फुंदतें अबोल
मूक वर्तुळांत शब्द-
शून्य हा विराट गोल !

गगन हें कुठें सरे नि
रंग हा कसा निळा
दूर पाहतो उदास
संथ भास एकला

मी इथें व्यथालयांत
दुःख सांगतों तुला
घे मला कुशींत आज
पावलांत श्रृंखला !

संपणार ना कधींहि
रात्र घोर पापिणी
ओंजळींत हीं फुलें नि
आसवांत पापणी!

फूल

हिममंद कणांचा खांब 
जसें प्रतिबिंब 
जडावें नयनीं,
मेघांवरचा रंग मालवुन 
दूर निघाले कोणी....

दूर निघाले कोणी, अवघें—
- दुःखच नेत्रीं जडलें 
अंबर वरती विरलें
सांज - विसरल्या रात्रींपाशी
प्राणच मदिरा प्याले....

प्राणच मदिरा प्याले, नुरला -
दूर नदीचा पूल
भूलच सगळी भूल
धुळित हरवला चंद्र कुणाचा
धूळच झाली फूल....

ऊर्मिला

त्या दाट लांब केसांचा 
वाऱ्यावर उडतो साज
दुःखांत अंबरें झुलती
कीं अंग झाकते लाज....

तरि हळू हळू येते ही
संध्येची चाहुल देवा
लांबती उदासिन क्षितिजें
पाण्यांत थांबल्या नावा....

देहास आठवे स्पर्श 
तूं दिला कोणत्या प्रहरीं 
कीं धुकें दाटलें होतें
या दग्ध पुरातन शहरी ....

सुख असें कळींतुन फुलतें 
व्यापतो वृक्ष आभाळ 
छायाच कशा दिसती मग 
आपुल्यापरी खडकाळ

आटले सरोवर जेथें
का मोर लागतो नाचूं ? 
तूं सोड ऊर्मिले आतां
डोळ्यांत बांधिला राघू....

चिमणी

मावळत्या संधिप्रकाशांत मी शून्यपणें 
बसून आहें.
मागचें आणि पलीकडचें मला 
कांहीच दिसत नाहीं,
शेवटच्या कांही क्षणांसारखे स्मृतीचे 
दिवे अंधुक झाले आहेत.
उंदरांनी कुरतडलेल्या कवितांचे कागद 
माझ्या उशाखाली आहेत.
माझी एकच इच्छा आहे आतां ; 
तुझ्या विटलेल्या पदराच्या ओबडधोबड 
धाग्यांनी एक चित्र विणावें
आणि रंगीत तावदानांच्या कांचांना फोडून 
येणाऱ्या चिमणीच्या धक्क्यानें, गर्द शाईचा 
निळा सागर त्यावर कलंडून जावा....

वार्ता

झाडांच्या अंगव्याकुळ डोहांतील वार्ता. 
वार्ता माझ्या पापाची.
जसें माझ्या आयुष्यांतून उठून गेलें
कुण्या मुग्ध मायाळू देहाचें मरण...
ऊर्मिले, माझ्यापुरतें आणि ईश्वरासाठीं तुझें हंसगीत.
उध्वस्त फुलांच्या परागांतून यावेत
सोनेरी पावसाचे
अनोळखी संदेश....
जसे जीविताच्या व्यामोहांत समुद्र आणि
त्याचें दीर्घदुःखी पाणी.
डोळ्यांच्या पाताळांत चंद्रदुःखानें पसरावें 
काजळ ; तशी ही सायंकाळ.
सांपडत नाहीं मन माझें, उभ्या शरीराला 
साद घालीत अंधार पुढे येतो आहे 
जशी पाण्यावर तरंगणारी निःशब्द 
एकाकी कमळें ...

वाट

तूं येशील म्हणून मी वाट पाहतों आहे 
तीही अशा कातरवेळीं,  
उदाच्या नादलहरीसारख्या 
संधिप्रकाशांत....

माझी सर्व कंपनें इवल्याशा ओंजळींत 
जमा होतात.
अशा वेळीं वाटेकडे पाहणें,
सर्व आयुष्य पाठीशीं बांधून एका सूक्ष्म 
लकेरींत तरंगत जाणें;
जसें काळोखांतहि ऐकूं यावें दूरच्या 
झऱ्याचें वाहणें....
मी पाहतों झाडांकडे, पहाडांकडे, 
तूं येशील म्हणून अज्ञाताच्या पारावरती 
एक नसलेली पणती लावून देतों....

आणि आई नसलेल्या पोरासारखे हे माझे 
शहाणे डोळे, हलकेच सोडून देतों 
नदीच्या प्रवाहांत....