गौरव मराठीचा: सोन्याच्या मोहरा

गेलें उकरून घर,

नाहीं भिंतींना ओलावा ;

भर ओंजळीं चांदणें,

करूं पांचूचा गिलावा.

आण लिंबोणी सावल्या,

नाहीं आढ्याला छप्पर ;

वळचणीच्या धारांना

लावूं चंद्राची झालर.

पाय ओढत्या वाळूची

आण तेव्हांची टोपली;

कधीं खेळेल अंगणीं

तुझी - माझीच सावली ?

गेलें उकरून घर

जाऊं धुक्यांत माघारा,

कधीं पुरून ठेवल्या

आणूं सोन्याच्या मोहरा.