बायकोने पार्लर मध्ये जाण्यासाठी दोन हजार मागितले.🤔
नवऱ्याने मोठ्या मनाने पाच हजार देत म्हणाला, दोन हजारात काही होणार नाही. 😇
बायकोने नवऱ्याला का तुडवले समजले नाही. 🫣
चंदुला सरकारी नोकरीचे नियुक्तीपत्र मिळताच कार्यालयात हजर झाला...
सर्व कागदपत्रे तपासून पाहिल्यावर....
हेडक्लार्क :- बाकी सर्व ठिक आहे. परंतु तुम्ही सोबत सोडा, बर्फ आणि खारे दाणे का आणले आहेत ???
चंदु :- सर, नोकरीच्या नियुक्तीपत्रात असे नमुद केले आहे की, तुम्हाला क्वॉर्टर देण्यात येईल.
हेडक्लार्क तेव्हापासून सुट्टीवरच गेला आहे.
बर्फाच्या कविता
१
एका अमरत्वाच्या संथपणानें ओघळणारा बर्फाचा पाऊस चिरनिद्रेतील माझ्या प्राक्तनाचे रंग बांधणारा बर्फाचा
पाऊस. व्योमव्याकुळ अंधारातुन भुरभुरणारा बर्फाचा
नाद; गात्रागात्रांच्या हांकेवर जमलेले बर्फ-शिल्पाचे मंद अविनाशी स्तूप....
अंधाराच्या प्राणगन सुगंधावर कोसळणारी बर्फाच्या
थडग्यांची आरास. त्वचेच्या मेण्यांतून उतरणाऱ्या
चरणांवर वितळणारीं हिमवर्ण शिशिराचीं फुलें....
तुझ्या कुशींतील अक्षम्य स्तनांवरून वाहणारे
चंद्र-वाऱ्यांतील बर्फाचे पराग....
बर्फाच्या मरणकालीन समाधीवरून उजळणारे
शब्दभांगाराचें दीप ; जशी माझ्या इंद्रियांच्या पार
वसलेली अर्थसगुणाची नगरी....
अंधाराच्या नशिबांतून सरकणारी बर्फ-उत्सवाची
यात्रा, जसे तुझ्या पाठीवर ओळीने रचलेले
प्रकाशाचे मणी....
२
वाऱ्यालाही जागा मिळू नये अशी बंद खोली.
बाहेर हिमाचीं वादळें घोंगावूं लागलीं आहेत.
माझ्या रक्तांतील हाडांचें पाणी होऊन मस्तकाच्या
दिशेनें वाहतें, असें हें दुःखाचें प्रगाढ चिंतन किंवा
अंधाराच्या पृष्ठभागावर उमटणाऱ्या बर्फाच्या सकंप रेषा
डोळ्यांच्या मागील अंधारांतून येणारें हें वादळ;
एखाद्या महायात्रेसारखें झाडांना झोंबूं पाहतें,
जसें या निषिद्ध रात्रीं माझ्या दाराशीं कोणी
टांगा घेऊन आलें आहे......
वारा येऊंच शकणार नाही या खोलीच्या बंद दाराशीं. पायाखालची फरशी किती थंडगार ! जसें मीच बसून
असावें माझ्या प्रेताशीं.... या बेवारशी डोळ्यांना
असेंच सोडून जावें या पुस्तकांच्या सांगातीं; तसें यांचें
पुढें कोण आहे ? मी जसा बर्फातून आलों तसाच
बर्फातून जाईन ; रात्रीच्या शेवटच्या प्रहरांतील
रहदारीसारखा.
३
दाराच्या एका विदग्ध फेरींत मी अडकलों.
मावळत्या सूर्याच्या उदासीन किरणांत वितळणाऱ्या
कुंतीच्या अपरंपार श्वासांसारखी माझ्या पाठीशीं
येऊन उभी राहिलीस.
बाहेर बर्फाचा पाऊस पडतो आहे. रक्तांतून जाणारे
अश्रू आणि शिशिरांतील अनिकेत पांखरें
तुझ्या अस्थींना बिलगतात; मेघांच्या संधिप्रकाशांतील डोळे आणि पर्वतांच्या कांठाशीं थांबलेली रक्तवर्ण
सायंकाळ....
बर्फाचा पाऊस पडतो आहे; जशी नियतीच्या शब्दांतून
गळणारी अर्थाची धूळ.... मंत्रांनी भारलेल्या या
खोलीच्या दिशा आणि पाण्याच्या तळांत निजलेले
घाटांचे ध्वनी.
अंधाराच्या साह्यानें मी जातो आहे : स्मरणांतून
उमलणाऱ्या आठवणींसारखा. बर्फाचा पाऊस
पडतो आहे; जसें माझेंच दुःख सचित्र झालेलें.....
या कोसळल्या दीपमाळेला टेकून तूं तसेंच उभे
असावेंस, निदान चंद्रमासांतील स्तनांचीं फुलं होईस्तों....
ऊर्मिले च्या कविता
१
डोळ्यांमधला एक आरसा स्पर्शनि घे आकाश
मंद जांभळ्या तारेवरती झंकृत हो अवकाश
सागरवेळा सांज-मठांची सनई ऐकुन घेती
मुक्या तिरावर पाण्यामधली रंगित पडते रेती....
दृष्टीपासुन सजूं लागती मावळतीचीं किरणें
दुःख आपुल्या मिठींत हंसतें जशीं उन्हांचीं वळणे.
झाडांवरचा मोहर गळतो देह उधळला गेला
स्मरणयुगांच्या पुढे राहिली दुःखसावळी मिथिला.
उरीं भरावी किती सघनता जळांत गळती तारे
कुठून येती इतके हलके तरंग भरले वारे....
२
या हातानें स्तन गोंदुन घे लाव मंदिरीं दिवा
फूल होउनी अंधाराचे गळुन पडे काजवा ....
तूं मरणावर मग रेखावें प्राक्तनगंधी मोती
कीं डोहांवर किणकिणते गे शतजन्मांची भीती....
असुन तुझा मी तुझी दूरता.... तुला झाकितो काल
सांग ऊर्मिले, कुणी बांधिले नयनीं चंद्रमहाल ?
रंग उदा की उभा उदासिन महामेघ क्षितिजांत
पायाखाली वाळवंट मग उगवत ये निमिषांत....
लाव मंदिरीं दिवा परंतु सोड स्तनांची माया
मरणावांचुन आज सजविली मीच आपुली काया....
याची सदस्यत्व घ्या:
पोस्ट (Atom)