डोळे

एक सांज अशी

तिचा रंग जरा लाल 

माझ्या कपाळाला

तुझ्या धुळीचा गुलाल

....एक रात्र अशी 

तुझे सीतेपरी डोळे 

रूप पाहतांना

नभीं अंधार पाजळे.....

पाऊस

पाऊस कधीचा पडतो 

झाडांची हलती पानें 

हलकेच जाग मज आली 

दुःखाच्या मंद सुरानें. 

डोळ्यांत उतरले पाणी 

पाण्यावर डोळे फिरती 

रक्ताचा उडला पारा.... 

या नितळ उतरणीवरती. 

पेटून कशी उजळेना 

ही शुभ्र फुलांची ज्वाला 

ताऱ्यांच्या प्रहरापाशी 

पाऊस असा कोसळला. 

संदिग्ध घरांच्या ओळी 

आकाश ढवळतो वारा 

माझ्याच किनाऱ्यावरती 

लाटांचा आज पहारा.

भगवंत

ही चंद्र- उदयिनी वेळा घननीळ कांठ मेघांचे भरतीच्या क्षितिजावरुनी

घर दूर जसें सजणाचें....

तूं उभी अधोमुख येथें निद्रेचा उधळुन जोग गर्भात धरित्रीच्याही

ये जशी फुलांना जाग....

बहरांत दुःख अनवाणी

कीं पैलथडीची रात.... माझाच स्पर्श सर्पाचा अमृतमय माझे हात....

अंधार कडे घेऊन हें कोण रडाया आलें ?

दृष्टींत अरण्यामधलें मातीचें चंदन ओलें....

तरि तुझ्या कुशीचा रंग शरिरावर माझ्या उमटे

कीं चित्र अभंगामधला भगवंत स्मृतीवर दाटे....

माहेर

 चांफ्याच्या झाडापाशीं

अंधार जसा गांधार निनादत येतो. माहेर निळें कोणाचें....

चोळींत दुधाचा थेंब जसा तळमळतो.

माहेर तुला नसतांना

ओटींत तुझ्या मी कसा भरावा वारा

दुःखाचा जन्म घरा ये

आभाळ सोडतां घुंगुर बनतो तारा....

वैराण दिशांचा जोग

चांदणें नदीच्या पाण्यावर निजलेलें

तव हात उडोनी जाती

जे ओल फुटाया तूंच स्तनांवर धरले....

शिल्पान्त खंड स्मरणाचा

निःसंग जोडिशी क्षितिज कशाला भगवें हें जरी मिटे प्राणानें

सान्तांतुन अवघें अस्त घेऊनी उगवे ....

कांच

 डोळ्यांतुन रंगित सांज परतली आज
भटकल्या गायी....
व्याकूळ अनावर धूळ पसरली बाई.
खिडकीला टेकुनि पाठ कशी वहिवाट बावरे न्यारी अंगात रुते कीं कांच तुझ्या दुखणारी... ओलेच उदविले केस
तुझ्या स्मरणास दिसे पडशाळा बगळ्यांची झुलती मंद फुलांची माळा.
झाडांत संपती दूर
मंदिरें चूर बिलगती जैसीं घर तुला खुणावे
तूंच अशी वनवासी.
डोळ्यांत गुंफुनी थेंब जराशी थांब ; देह राख हलणारा
हिमकंपित इथला
भणभण फिरतो वारा....

पार्श्वभूमि

 भुरभुरत्या संधिप्रकाशांत भिजलेलें

कार्तिकांतील धुकें

डोळ्यांच्या बाहुल्यांना चिकटलेले

मायेचे क्षण.

सरकणाऱ्या क्षितिजावर ओळख

हरवून बसलेली छायावेळ.

अथांगपणांत बुडालेलें माझें 

स्वप्नगंध.

एक हलकासा तरंग घेऊन मीहि

ढवळून काढावा आसमंत.... 

हीं शिखरें मोडावीत....

हीं झाडें सारावींत....

– हा पूल जोडावा....

आणि नसलेल्या सुरूंच्या झाडांना

द्यावी एखाद्या प्राचीन शिल्पाची 

पार्श्वभूमि.

पाउलें

 पलीकडच्या पातळ अंधारांतून 
पाहिलेंस मला.
उन्मन होऊन रेषांच्या तसूतसूंत

वितळलें होतें मी....

. शिल्पध्यान... मायकेलेंजेलोचें.
— अचानक निघून गेलास न थांबतांच, 

भाद्रपदांतील शेवटच्या लहरी मेघाप्रमाणें 

तेव्हांपासून सांभाळीत आलें आहें, 

कस्तुरीच्या मातीवर उमटलेलीं
राजहंसाचीं पाउलें.
नंतरचे आशीर्वाद प्रस्तरांत पुरलेस 

वाचतां येऊं नये म्हणून मलाच माझ्या 

नियतीची भाषा.... संज्ञाहीन. 

तरीहि जातात कधीकधीं
माझ्याच मनाच्या कांठाकांठानें,
स्मरणाच्या मुक्तीचा ऊद् जांळीत
अबोल रानाला साद घालणाऱ्या 

सुतार पक्ष्याचे पडसाद.