सांज हंबरे पिशी तुझीं धुळींत पैंजणें
धुळीस पाय लागतां धुळींत गोंदलें जिणें.
गोंदणें कसें निनाद कोरल्या धुक्यांवरी
कलंडल्या दिशा तमांत वांसरें उभीं घरीं....
तुझ्या मिठींत मी ढळें तशींच वांसरें मला
वनांत गाय शोधतां कसा सुगंध लागला....
सुदीर्घ दूर सावल्या तसें क्षितीज भासलें
कुण्या फुलांस पांघरूं तरूंस मेघ लागले....
सशिल्प दुःख मंदिरीं धुळींत रेखतां तुला
उभ्या निजेंत जागणें दिसे न गांव आपुला.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा