सावली

समुद्र-जळ फोडतां तुटुन लाट ये जांभळी 

तिच्या अमित बिंदूंच्या कितिक बांधिल्या ओंजळी 

उभे पिउन शिल्प हे ढळत नेत्र माझे पुढें 

उदास वर माड, तूं खिळुन झावळ्यांच्या तळीं ....

मला मरण येउं दे फिटत जाउं दे वर्तुळें 

जशा मिटत पापण्या फुलत आसवांचे मळे 

उभा अढळ मुक्तिचा प्रलयगंध प्राणांवरी 

तुझे चरण मेंदिचे गगन जान्हवीच्या जळीं ....

असा कधिं न पाहिला प्रहर भव्य स्पर्शातला 

जसा मिठित वांकला सजल मेघ स्वातींतला 

उभी व्यथित मग्न ही अचल पर्वतांची सभा 

तुझी स्मरुन नग्नता क्षितिज पांघरे सावली....