संभ्रम

ग्रीक पुराणांतील एकांतवासी श्रद्धांसारखी, 

मस्तकाच्या धुळींत रथाची चाकें रुतलीं आहेत. 

शिशिरांतील विझत्या वाऱ्याच्या प्रतिमा,
अंतःकरणावर धूर उजळत आहेत ; भूतकाळाच्या 

तंद्रीत विसावलेल्या एखाद्या प्राचीन शहरासारख्या.... 

शेवटच्या बहरांत पारिजाताला यावीत 

अर्धनग्न संभाराचीं कांहीं फुलें...तसेंच एखादें 

झाड डुलतां-डुलतां करुणेच्या दिगंतपार लयींत 

विलीन व्हावें ! माझ्या हातांना तळवे नाहींत आणि 

तुझ्या पायांना वाटा नाहीत...
क्षितिजाच्या कडेकडेनें उगवणारा एकेक तारा 

अंधाराच्या संभ्रमांत गळून पडतो; वैकुंठाच्या
दाराशीं निजलेल्या कैवल्यपूर्ण अस्तित्वांच्या
रांगाच जशा...