कथेंत निजल्यापरी चढत रात्र आली कशी
सकंप शरिरांतली प्रहरवेल की स्निग्धशी
तुझ्या हृदयशक्तिची मिठित मृण्मयी धूळ ही
तमांत शिरल्यावरी दुरुन हाक येते जशी .....
उदास मन येइना थकुनि झोपलेले झरे
अनाम असल्यापरी तुजसि जन्म गेला स्मरे....
किती तरल सूक्ष्म ही तम-समर्पणाची तऱ्हा
नदीत बुडली जणूं लहर चांदण्यांची अशी....
तमास कुणीही नसे मरण अमृताचें जसें
तशांत तुज स्वमिंचें अटळ लागलेलें पिसें
सजून मन भाविनी दिसशी हंसगीतापरी
विराट तननिर्मळा बघत आर्त वाराणसी....
