हांक

धुकें अतुट दाटले नसुन आसवांचा लळा 
उरीं फुटुन पेटते गहन गारव्याची झळा 
दिशा धरुन वांकले सगुण वृक्ष दुःखांतले 

दिसे इथुन दूरचा क्षितिज - दीप मंदावला. 

नदी वळत चालली व्यथित पावलांच्या परी 

कधीं मधुन उष्णशी लहर उन्मळे बावरी 

नको नयन पाजळूं सजल हांक देऊं नको 

मला प्रहर लागला ढळुनि चंद्र मेघांतला. 

कुठे कळस ठेवुं मी, हळद-वेंचलीं हीं उन्हें ? 

पडे दगड आडवा अधिक आंधळी लोचनें 

अशा भरुन ओंजळी कुठुन सांडती हीं फुलें ? 

घुमे मरणगंध हा हृदयपूर्ण देहांतला !