मरण

अंधारांतुन जात कुणीतरी गात पुढें क्षितिजाला 

मातीमधला पाऊस घेऊन सुगंध इथवर आला. 

सुन्न निरामय चिरनिद्रेपरि नभ माथ्यावर गढलें. 

प्रारब्धांतिल विश्व कुणाचें जसें तमावर निजलें.... 

अंधारांतुन सरकत जाती झाडांचे जड पुतळे 

कुणीं मांडिले ? कशास माझे लोचन भरुनी आले....

ध्वनिबंधावर तूंच उभी कीं युगे निळावत गेलीं 

आभासांतिल हिमशिखरांची रांगच घसरत आली...

उभे धराया मला पुरांतुन सूर समाधी ल्याले 

हृदयांमधलें अमृत प्याया मरण कोठवर आलें....