कांच

 डोळ्यांतुन रंगित सांज परतली आज
भटकल्या गायी....
व्याकूळ अनावर धूळ पसरली बाई.
खिडकीला टेकुनि पाठ कशी वहिवाट बावरे न्यारी अंगात रुते कीं कांच तुझ्या दुखणारी... ओलेच उदविले केस
तुझ्या स्मरणास दिसे पडशाळा बगळ्यांची झुलती मंद फुलांची माळा.
झाडांत संपती दूर
मंदिरें चूर बिलगती जैसीं घर तुला खुणावे
तूंच अशी वनवासी.
डोळ्यांत गुंफुनी थेंब जराशी थांब ; देह राख हलणारा
हिमकंपित इथला
भणभण फिरतो वारा....

पार्श्वभूमि

 भुरभुरत्या संधिप्रकाशांत भिजलेलें
कार्तिकांतील धुकें
डोळ्यांच्या बाहुल्यांना चिकटलेले
मायेचे क्षण.
सरकणाऱ्या क्षितिजावर ओळख
हरवून बसलेली छायावेळ.
अथांगपणांत बुडालेलें माझें 
स्वप्नगंध.
एक हलकासा तरंग घेऊन मीहि
ढवळून काढावा आसमंत.... 
हीं शिखरें मोडावीत....
हीं झाडें सारावींत....
– हा पूल जोडावा....
आणि नसलेल्या सुरूंच्या झाडांना
द्यावी एखाद्या प्राचीन शिल्पाची 
पार्श्वभूमि.

पाउलें

 पलीकडच्या पातळ अंधारांतून 
पाहिलेंस मला.
उन्मन होऊन रेषांच्या तसूतसूंत
वितळलें होतें मी....
. शिल्पध्यान... मायकेलेंजेलोचें.
— अचानक निघून गेलास न थांबतांच, 
भाद्रपदांतील शेवटच्या लहरी मेघाप्रमाणें 
तेव्हांपासून सांभाळीत आलें आहें, 
कस्तुरीच्या मातीवर उमटलेलीं
राजहंसाचीं पाउलें.
नंतरचे आशीर्वाद प्रस्तरांत पुरलेस 
वाचतां येऊं नये म्हणून मलाच माझ्या 
नियतीची भाषा.... संज्ञाहीन. 
तरीहि जातात कधीकधीं
माझ्याच मनाच्या कांठाकांठानें,
स्मरणाच्या मुक्तीचा ऊद् जांळीत
अबोल रानाला साद घालणाऱ्या 
सुतार पक्ष्याचे पडसाद.

आकाश

गुंतवितां मिठी 
गर्द झाले श्वास, 
सुजलें आकाश 
पाठीवरी.

अशा रंगापाशीं 
मातीचें चांदणें, 
पल्याडचें जिणें 
जन्माआधीं.

ओळख

 मालविल्या सांज - दिव्यांची
तम-मार्गावरतीं खंत,
वृद्धेच्या ओवींमधला
उरिं दाटुन
ये भगवंत.

पानांच्या जाळींमधलें
वाऱ्याचें कुंडल डुलतें,
ओठांची मिथिला ल्याया
पदरांतुन नभ व्याकुळतें.

तुटलेली ओळख विणतां
प्राणांची फुटते वाणी,
पायांतुन माझ्या फिरतो
अवकाश निळा अनवाणी.

राघववेळ

 नभाला धरबंद नाहीं
तळहातावरील वळीव स्पर्शाचा.
उशालगतच्या गंधगार रात्रींत
गुरफटलेले क्षितिज दूर ढकललेंस
आणि बुडून गेलास...
विमुक्त, तरल, उदविलेल्या, श्यामल
टेकड्यांच्या ढगाळांत.
उरलेल्या स्पर्शाच्या ओळींत सजतांना
थिटीं पडलींत माझ्या प्रारब्धांतील अक्षरें !
अनाहूत अशा विलक्षण विश्वासानें,
तडकलींत माझीं घरकुलें,
शेंदरी देठांचे प्राजक्ती स्मशान
ओंजळींतून गळतांना !
तुझ्याच आघातानें कां टळून जात नाहीं
सुरंगी गात्रांना कुरतडणाऱ्या
राघववेळेचा प्रहर ?

सोन्याच्या मोहरा

सोन्याच्या मोहरा
गेलें उकरून घर,
नाहीं भिंतींना ओलावा ;
भर ओंजळीं चांदणें,
करूं पांचूचा गिलावा.

आण लिंबोणी सावल्या,
नाहीं आढ्याला छप्पर ;
वळचणीच्या धारांना
लावूं चंद्राची झालर.

पाय ओढत्या वाळूची
आण तेव्हांची टोपली;
कधीं खेळेल अंगणीं
तुझी - माझीच सावली ?

गेलें उकरून घर
जाऊं धुक्यांत माघारा,
कधीं पुरून ठेवल्या
आणूं सोन्याच्या मोहरा.