हांक

धुकें अतुट दाटले नसुन आसवांचा लळा 
उरीं फुटुन पेटते गहन गारव्याची झळा 
दिशा धरुन वांकले सगुण वृक्ष दुःखांतले 

दिसे इथुन दूरचा क्षितिज - दीप मंदावला. 

नदी वळत चालली व्यथित पावलांच्या परी 

कधीं मधुन उष्णशी लहर उन्मळे बावरी 

नको नयन पाजळूं सजल हांक देऊं नको 

मला प्रहर लागला ढळुनि चंद्र मेघांतला. 

कुठे कळस ठेवुं मी, हळद-वेंचलीं हीं उन्हें ? 

पडे दगड आडवा अधिक आंधळी लोचनें 

अशा भरुन ओंजळी कुठुन सांडती हीं फुलें ? 

घुमे मरणगंध हा हृदयपूर्ण देहांतला !

शिल्प

फुलें मावळून गेलीं आहेत 
जसे सूर्य मावळतात.....
मरणगंधांतून वाहणारी सतारीच्या 
चाकाची देवळें....
आणि या विलक्षण नादाचा एक प्रारंभ, 

एक युग, जशी चांदण्यांत सरकणारी 

स्तनांच्या कोटींतील शिल्पे...... 

डोळे भरून वाहणारा काळोख, जसे 

सूर्य मावळतात.
पुढें, पुढें हलूं लागतात पाऱ्याच्या 

अर्कांतील बदामी डोळे आणि मीच
सामावूं लागतों माझ्या
मनांतील अंधारांत, खोल वितळणाऱ्या 

गुहेसारखा.....

शिलालेख

विराट उग्र गंधांनीं माखलेले
फुलांचे जंगली प्रदेश.
सुगंधानें निर्गुण झालेला जिथून
उतरतो शेवटचा संधिप्रकाश.... 

धुक्यानें विसरलेल्या दिशांत ; क्षितिजाच्या 

एका अतूट दिशेला विश्व-मंदाराची झाडें.... 

बकुळीसारख्या सूक्ष्म नक्षींचा मेणा ; 

माझ्यांतील अंधाराला कापीत जातो आहे, 

जेथे बांधिले आहेत ईश्वरानें माझ्या 

सर्वांगांचे स्पर्श-काहूर शिलालेख.

संभ्रम

ग्रीक पुराणांतील एकांतवासी श्रद्धांसारखी, 

मस्तकाच्या धुळींत रथाची चाकें रुतलीं आहेत. 

शिशिरांतील विझत्या वाऱ्याच्या प्रतिमा,
अंतःकरणावर धूर उजळत आहेत ; भूतकाळाच्या 

तंद्रीत विसावलेल्या एखाद्या प्राचीन शहरासारख्या.... 

शेवटच्या बहरांत पारिजाताला यावीत 

अर्धनग्न संभाराचीं कांहीं फुलें...तसेंच एखादें 

झाड डुलतां-डुलतां करुणेच्या दिगंतपार लयींत 

विलीन व्हावें ! माझ्या हातांना तळवे नाहींत आणि 

तुझ्या पायांना वाटा नाहीत...
क्षितिजाच्या कडेकडेनें उगवणारा एकेक तारा 

अंधाराच्या संभ्रमांत गळून पडतो; वैकुंठाच्या
दाराशीं निजलेल्या कैवल्यपूर्ण अस्तित्वांच्या
रांगाच जशा...

विश्व गळतां

विश्व गळतां या तिराला वृक्ष झाल्या बाभळी 
श्रावणांतिल वासनांची गर्द प्रतिमा जांभळी. 

चंदनाचा धूप जळतो देह झाली मंदिरें 

अर्थ प्राशुन शब्द माझा आज तुजला आवळी. 

पाय सोडुन तूं मिटावीं या जळाची कंपनें 

दूर क्षितिजाला जडावी ही तुझी काया गव्हाळी. 

श्वास शिंपुन उत्सवाला चाललीं ही लोचनें 

मी पुढें अन् त्या पुढें तूं अमृताच्या राउळीं.

साजण

तुझा आला गे साजण 

नको त्याच्यापुढें जाऊं 

त्यानें यात्रत भेटल्या 

कोण्या पोरीच्या देहाला 

दिले आभाळाचे बाहू....

त्याला हात नाहीं वेडे 

उभा अंधारीं साजण 

तिनें जीव दिला तरी
यानें वाहत्या पाण्याचे
इथें आणिले पैंजण....

प्रार्थना

या इथें, झाडांना उदासीन करणाऱ्या संधिप्रकाशांत 

मी जेव्हां ईश्वरी करुणांचीं स्तोत्रे म्हणूं लागतों 

मावळतीला, शेवटच्या किरणांची फुलें समुद्राच्या 

दिशाहीन पाण्यांत बुडून जातात...कुठे जातात ? 

क्षितिजाच्या अमूर्त बनांत पारिजाताचे वणवे 

उत्कर्षानं पेटूं लागतात....

या इथें, शिल्प-गांधाराच्या शून्य नगरींत
मी जेव्हां अंतिम वासनांच्या प्रार्थना म्हणूं लागतों, 

आत्मलीन पाचोळ्याच्या साक्षीनें;
-तेव्हां तुझ्या लोचनांतील अतर्क्य दुःखांतून, 

चंद्रकालीन शिवालयांचीं बर्फाच्छादित शिखरें 

प्रार्थनांच्या अंधारांत शिरत असतात.